Ég sat og horfði á sjúklinginn sem ég átti að sitja yfir þessa vaktina. Það var fíngerð, lítil kona sem svaf vært í hliðarlegu með fæturna örlítið beygða. Hún var eflaust á miðjum fimmtugsaldri og var með smágert og fallegt andlit. Iljarnar sem rétt sást í undan sænginni pössuðu eflaust í skó númer 35. Hún var friðsæl í svefni sínum og hefði, af yfirbragðinu að dæma, allt eins getað verið sofandi í sínu eigin rúmi innan öruggra veggja heimilis síns. En í stað þess svaf hún í tæknilegu rörarúmi og deildi stofu með annarri konu sem svaf í samskonar rúmi. Það eina sem skildi veraldir þeirra að var hvít, þunn léreftsslæða sem bærðist örlítið til í golunni sem stóð inn um opinn gluggann á stofunni. 

Ég róaðist við að sjá hversu vært hún svaf. Hvern gæti grunað, að þessi kona hefði fundist nokkrum dögum áður, nakin og illa útleikin, liggjandi á götum stórborgarinnar, sljóvguð af pilluáti og áfengisneyslu? Já, hún hafði eflaust einhvern tíman séð það svartara, þessi friðsæla kona, sem lá núna innan um hvítmálaða veggi og tjöld og svaf enn svefni hinna réttlátu þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir sambýliskonu hennar til að vekja hana með háværum hrotum sínum.

Sambýliskonan, eða sjúklingurinn í hinu rúminu, var grófgerð kona sem virtist einhvern veginn vera of stór í eigin líkama. Hún lá eins og einhver þúst undir sænginni, önnur mjöðmin var gengin út til hliðar og kryppa hafði myndast á baki hennar. Ég braut heilann um hvort hún hefði vaxið of hratt í æsku og vöðvar og liðbönd hreinlega ekki náð að fylgja með eða hvort hún væri með einhverjar degenerítívar lídelser sem kunni ekki skil á. Eftir nokkra umhugsun gaf ég þá hugsun þó upp á bátinn. Það var ekki verkefni mitt þennan daginn, að rifja upp þessar degenerítífu, verkefnið mitt snérist hinsvegar um það, að sjá til þess að fíngerða konan sem svaf svo vært í rúminu við hlið mér, myndi ekki kála sér næstu átta tímana.  

Loks vaknaði hún og brosti til mín. Hún var kurteisin uppmáluð og sagði mér að sér þætti gott að hafa mig hjá sér. Hún klæddi sig og fylgdi sambýliskonu sinni að morgunverðarborðinu. Þar  spjallaði hún við sessunauta sína eins og þeir væru allir kunningjar frá fornu fari, hlustaði full hluttekningar á raunasögur þeirra og hughreysti. Hún skildi alla, leið með öllum og var dáð af sessunautum sínum. Hvílíkt hjartalag, hugsaði ég.

Eftir morgunmatinn fór hún í viðtal til geðlæknis sem úrskurðaði hana heila heilsu og bauð henni að fara heim. Hún trúði mér fyrir efasemdum sínum og sagði mér að sér hefði ekki batnað í höfðinu eftir heilablæðinguna sem hún hafði fengið þegar hún datt í götuna og rotaði sig nokkrum dögum áður. En jafnframt, að hún hefði tröllatrú á heilbrigðiskerfinu og treysti læknunum til að tala sínu viti. Hún trúði mér einnig fyrir aðferðum sínum til að takast á við erfiðleika lífsins á nýjan leik og blés sjálfri sér kjark í brjóst með ýmsum hughreystingarorðum. Það var ekki laust við að ég dáðist að einbeitningu þessarar konu og endurreistum lífsvilja. 

Þar sem hún sat í stól við gluggann og beið eftir því að verða sótt af sambýlismanninum, hugrökk og fíngerð og virtist vita allt um upp- og niðursveiflur lífsins, langaði mig helst að kasta mér í fang hennar og biðja hana að leiðbeina mér líka. Klukkan þrjú, þegar vaktin mín var yfirstaðin, rétti ég henni hinsvegar höndina, sem faglegur fulltrúi þessa bjargfasta heilbrigðiskerfis sem hún hafði svo óbilandi trú á, þakkaði henni fyrir daginn og óskaði henni alls hins besta í framtíðinni.

,,Við Dýrfirðingar, aðrir Vestfirðingar, og allir þeir sem bera hag lands og þjóðar fyrir brjósti, viljum með þessu bréfi mótmæla rotnu eiginhagsmunapoti, græðgi, spillingu og óheiðarleika í íslensku þjóðfélagi. Við mótmælum því að hagnaður einkavæddra fyrirtækja renni í vasa fárra manna, en skuldir þeirra lenda á þjóðinni. Við neitum að skuldsetja okkur, börnin okkar og barnabörn í þágu þessara manna. Við neitum yfirgangi. Við neitum siðleysi.

Við skorum á ríkisstjórnina að gera það sem til þarf til þess að leiða þjóðina úr þessum ógöngum hið bráðasta. Ástandið í dag er ólíðandi og þjóðinni og ráðamönnum hennar til skammar."

---
Vinsamlegast skrifið nafn og kennitölu, ef þið viljið skrifa undir þetta bréf. Ég prenta síðan undirskriftirnar út og sendi til Alþingis, ásamt handskrifuðum undirskriftum sem safnast hafa hér á Þingeyri.

Hugmyndin um að mótmæla þeirri græðgi, því eiginhagsmunapoti og þeim óheiðarleika sem við, þjóðin, höfum orðið vör við að viðgengst í íslensku þjóðlífi, hefur blundað í mér um skeið. Hvernig stendur á því, að hagnaður einkavæddra fyrirtækja rennur í vasa nokkurra manna, en skuldir þeirra lenda á þjóðinni?

Af hverju læddist græðgi og óréttlæti inn í íslenskt stjórnarfar? Stjórnarfar, sem á tímum Jóns Sigurðssonar var tákn hugrekkis, réttsýnar og umfram allt, trúna á það að vera sjálfstæð. Svarið við því er kannski að finna í ræðu Þorvalds Gylfasonar hagfræðings sem hann flutti sem frummælandi á borgarafundi í Háskólabíói, þann 24. nóvember sl. Þar nefndi hann hið íslenska, úr sér gengna kvótakerfi sem upphaf þeirrar peningamaskínu sem þjónar nú sérhagsmunum valdamestu aðilum landsins.

Réttlætiskennd minni er misboðið. Ég fann að ef ég hefðist ekkert að í málinu, þá leiddi þetta hróplega óréttlæti til magnleysis- og tómleikatilfinningu í mér. Ég var farin að slökkva á útvarpinu og sjónvarpinu vegna þess að ég "meikaði ekki meira". En þá neitaði ég að horfast í augu við staðreyndir og myndi um leið leyfa óheiðarleikanum að vinna. Því leitaði ég til íbúasamtakanna á Þingeyri og í sameiningu boðuðum við til samstöðu- og mótmælafundar á Víkingasvæðinu á Þingeyrarodda, Dýrafirði, laugardaginn 6. desember sl.

Fundurinn var hugsaður sem slíkur að veita okkur hér tækifæri til þess að koma og ræða saman það sem okkur lá á hjarta og mótmæla yfirgangi á friðsamlegan hátt.

---- 

Ræðan mín:
Sjálfstæði – frelsi. Þessi orð eru yfirlýst einkunnarorð ríkjandi stefnu í stjórnmálum. Þessi hugtök lýsa réttindum sem eru manninum, sem og þjóðfélögum, nauðsynleg svo að vel farnist. En mannréttindin eru fleiri. Á heimasíðu Mannréttindaskrifstofu Íslands má lesa að til mannréttinda á Íslandi telst líka félagslegt öryggi landsmanna, jafnir menntunarmöguleikar og réttur landsmanna til að njóta líkamlegrar og andlegrar heilsu að hæðsta marki sem að unnt er.

Frelsið er vandmeðfarið. Aðeins þeir hæfustu fara með frelsi svo að vel farnist. Þeir hæfustu setja , að mínu mati, ekki sína hagsmuni ofar hagsmunum allra annarra. Það er auðveldara. Erfiðara er að bera hag annarra fyrir brjósti. Valdamestu aðilar landsins verða að bera hag þjóðarinnar fyrir brjósti. Annars fer illa, eins og sjá má, í bankahruninu. Ef valdamestu aðilar þjóðfélagsins kunna ekki að fara með frelsið, þá eru þeir ekki hæfir til þess að gegna sínum embættum.

Það er ekki hagur valdamikilla fyrirtækja, að þjónusta landsbyggðina í dag. Það græðir enginn mikla peninga á því. Mestur hagnaðurinn er af því, að þjónusta mesta fjölmennið, á suðvestur horni landsins. En Ísland er stórbrotið land með fámenna þjóð. Ef þessi hagræðingarstefna Íslendinga heldur óhindrað áfram og öll veigamestu fyrirtæki þjóðarinnar verða í einkaeign, eins og bankar og sjávarútvegsfyrirtæki, er það einungis tímaspursmál, hvenær forystumenn þessara fyrirtækja ákveða að flytja starfsemi sína út landi. Í alþjóðavæðingunni sem á sér stað í nútímanum, verður ekki lengur hagkvæmt eða arðvænlegt að þjónusta okkur, 300 000 manns, sem teljum vart meira en úthverfi í stórborgum erlendis. Herjað verður út, á stærri markaði, þar sem gróðavon er meiri.

Nú er Ríkisútvarpið orðið opinbert hlutafélag, til hagræðingar í rekstri, og tillaga hefur komið fram um að leggja niður útsendingar Svæðisútvarpanna fjögurra á landsbyggðinni. En betur fór en á horfðist. Með hjálp góðra manna, var hægt að afstýra að Svæðisútvarp Vestfjarða yrði lagt niður. Og er ástæða til að gleðjast yfir því.

Einhvers staðar verðum við að setja mörkin og tryggja lífsgæði Íslendinga. Stoppa við hugsa okkar gang og kannski er tækifærið núna. Við verðum að hugsa um sjálfsmynd okkar sem þjóðar og átta okkur að því fyrir hvað við viljum standa. Hver er okkar sérstaða í heiminum í dag og hvernig farnast okkur best í alheimsvæðingunni.

Í augum umheimsins hefur Ísland verið tákngervingur náttúrufegurðar, hreinleika og stórbrotleika og Íslendingar tákn um hugdjarfa og bjartsýna þjóð. Ímynd okkar hefur aðeins breyst á undanförnum mánuðum. Orð eins og græðgi og siðspilling hafa læðst inn í erlendar umfjallanir um íslenskt þjóðlíf. Það er særandi fyrir okkur, sem ekkert höfum til saka unnið, og erfitt að sitja undir þeim ásökunum, jafnt hér heima fyrir sem og á erlendri grund.

Vegna stórkarlaleiks nokkurra manna hefur íslenska þjóðin beðið álitshnekki. Þorri þjóðarinnar hefur verið hnepptur í fjötra atvinnuleysis, skuldsetningar og/eða  gengisfalls íslensku krónunnar. Hið svokallaða frelsi, nokkurra einstaklinga, er dýru verð keypt. Þetta er óréttlæti.

Líðum ekki óréttlæti. Leyfum ekki yfirgang.

Virkjum lýðræðið og stöndum vörð um frelsið!

----- 

Til hamingju með afmælið Tobba og Sævar og Bogga þann áttunda!

Ég man að einu sinni sendum við fax frá Namibíu þennan sama dag með teikningu og afmæliskveðjum. Núna hringdi ég bara úr tölvunni minni í heimasímann á Fjarðargötunni þar sem margt var um manninn og glatt á hjalla.  

Lítið að frétta af mér þessa dagana. Dagarnir fara að mestum, eða öllum hluta, í lærdóm. Þá er gott að hafa nægan tíma til þess. Sem betur fer er veðurblíðan aðeins farin að minnka, eða þ.e.a.s. komin smá rigning, nóg til þess að hressa upp á gróðurinn og létta manni lundina við að sitja inni og lesa. Svo er svo gott að koma út á morgnana þegar búið er að rigna svolítið og sólin er komin upp. Mér finnst þetta annars skemmtileg önn og hlakka bara til að takast á við próf.

Fyrir utan vinnustaðinn minn, Norðurbryggju, liggur núna 46m löng, 3 mastra tréskúta, Aktiv, sem er að leggja upp í ferð til Færeyja, Hjaltlandseyja, Íslands og Grænlands. Þau sigla þann 24. júní og áætla 4 mánuði í þessa ferð, en í Grænlandi koma ýmsir vísindamenn um borð, eins og land-, jökla- og mannfræðingar, og gera ýmsar rannsóknir á innlandsísnum, hafstraumum, búsetu og fleiru. Ekkert smá spennandi ferð. Við Sara (stelpa sem ég vinn með á Bryggjunni) fengum að fara um borð og skoða herlegheitin og vá.. ég fékk alveg fiðring í magann. Skipið var líka bara allt svo flott og greinilega gott viðhald á því. Þessi ferð verður farin í tilefni þess að 100 ár eru liðin frá Grønlands ekspedition sem var farinn frá þessari sömu bryggju, með einmitt fullt af vísindamönnum og ævintýrafólki. Eigandi skútunnar, sem var smíðuð í Danmörku, er þýskur arkitekt, sem rekur fyrirtæki með 450 arkitekta undir sér. Planið er að þau koma til Húsavíkur um miðjan ágúst - það væri nú gaman að heilsa þeim á bryggjunni þar J.

Sumarið er að stórum hluta óráðið, enda fer það aðallega eftir því hver niðurstaða verður úr endurmati 5.annar prófsins sem ég féll í janúar. Núna hefur skólinn ákveðið að láta fara yfir þessi próf aftur og hver veit.. aldrei að vita nema þeir finni einhverja plúsa í horni hjá mér og hækki mig upp um einn, en þá verð ég búin að ná því og þarf þar með ekki að fara aftur í það í ágúst. Ástæðan fyrir þessu endurmati er að fallprósentan hjá þeim prófdómara sem fór yfir hluta prófanna (þ.á. m. mitt) var helmingi hærri en hjá hinum 5 prófdómurum sem fóru yfir hin prófin. Þetta stóðst ekki alveg reglur um normaldreifingu.. enda prófum skipt af handahófi niður á milli prófdómara. En, það verður spennandi að sjá hvað kemur út úr þessu.

Annars langar mig mikið á 5. ára stúdentsafmæli MA ’03 árgangsins. Sé það samt ekki alveg ganga upp. Dýrt flug og stuttu fyrir prófið mitt hér úti. Þannig að ég sendi bara mínar BESTU kveðjur til gamalla bekkjarfélaga!!! Og er strax farin að hlakka til 10. ára afmælisins eftir hmmm.. bara ein 5 ár! Treysti á að þá standi ekkert próf fyrir dyrum.

Annað skemmtilegt: Um daginn fór ég, ásamt Stefáni Jónssyni Aðaldalsmanni að norðan, í svokallað Havnebad við Íslandsbryggju. Og mikið er það frábær uppfinning. Spranga um á sundfötunum og stökkva í sjóinn af hinum ýmsu pöllum, allt inni í miðri borg. Á heimleiðinni hjóluðum við framhjá Kastellet þar sem Konunglega leikhúsið var að sýna ballet. Og mikið var það flott! Ég ætlaði aðeins og kíkja, svona áður en séri mér að bókunum aftur, en það varð úr að ég stóð sem dáleidd í 1,5 klst og horfði á dansarana bókstaflega svífa um sviðið. Tónlistin var líka ”live” og vá hvað þetta var flott. Fæ ennþá gæsahúð við að rifja þetta upp.

O. fl. o. fl spennandi...

En, ekki hægt að láta Tinnu bíða (lengur). Best að drífa sig.

Fengum niðurstöður úr prófi í dag. Þær hefðu alveg getað verið betri hjá mér. En ég fann líka frábært lag á you tube. Kann ekki að setja það hér inn, þannig að ég lími bara tengilinn hér:

Baggalútur - Brostu:
http://www.youtube.com/watch?v=d3eR473j5I4

Grýlukerti úr bómull og silfurvír, hvítmálaðir pappakassar, pappafjöll með bómullarsnjó, silfraðar stjörnur og útklippt snjókorn... Auglýsi eftir fleiri góðum hugmyndum fyrir heimakautapartý sem við ætlum að halda á kollegíinu okkar og öllum er boðið sem lesa þetta ! Nordisk kollegium, dags: 01.02.2008 kl. 21.00-06.00. Ódýrt á barnum.

Mikið var gott að klára prófið í dag. Þetta nýja tölvukerfi virkaði mjög vel fannst mér, og líka töfrapenninn sem flutti teikningarnar mínar hratt og örugglega inn í prófskjalið -sniðug uppfinning. Fyndið, svo kom ég heim og athugaði tonn af ólesnum tölvuskeytum, og þar sá ég prófsvörin mín þar á meðal. Þau höfðu þá elt mig heim bannsett, og eflaust verið á undan mér inn úr dyrunum.
Já, tæknin í dag.

Mikið er gott að skipta skólabókunum út fyrir hátalara á skrifborðinu mínu og hlusta á Eivöru. Mikið verður gott að skríða upp í rúm og getað lesið eins lengi og ég vil, án þess að hugsa um að vakna snemma.

Frelsið er yndislegt

Nú verður spennandi að fylgjast með framvindu mála og aðgerðum íslenskra stjórnvalda.

Sbr. http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2008/01/10/utfaersla_kvotakerfis_gagnrynd_2/

Æstu aðdáendur,
hér kemur önnur Ellý Ármanns saga hehe. 

Skrif sem urðu til í gærkvöldi fyrir svefninn en ég þorði eiginlega ekki að setja á veraldarvefinn. Hugsaði að það myndi sennilega gera meira ógagn en gagn.  En nú hef ég áttað mig á ýmsu sem betur fer.

,,Enn einn dagurinn horfinn í tímaglas fortíðar og kemur aldrei aftur, nema, ef vera skyldi undir öðrum formerkjum.

Af hverju gengur mér svona illa að átta mig á hlutunum. Mér finnst ekki að þetta ætti að ganga svona brösuglega. Heilbrigð og hugsandi stelpa, á góða fjölskyldu, góða vini, bý í notalegu og hlýju herbergi og hef aðgang að heitum mat og góðum félagsskap alla daga ársins -að ógleymdri íbúð í leigu í Reykjavík. Mér líður flestum stundum vel og er sátt við sjálfa mig. Ég er komin næstum hálfa leið í námi sem gefur góða atvinnumöguleika og framtíðin björt! Af hverju vænti ég einhvers meira, eða einhvers annars? Hvað er það sem vantar?

Mig langar í annars konar áskoranir. Kannski var það þess vegna sem ég fór í þetta nám. Mér fannst það áskorun. En núna er ég búin að sjá að þetta nám er eins og allt nám, sem þarfnast skipulags, aga, ástundunar og áhuga.

Oft finnst mér ég ekki ná takti við þessa læknisfræðigrein. Ég sé ekki tilganginn í því að vita hvernig penis karlmanna er búinn til nákvæmlega úr þremur lögum... Ég vil vita hvernig við hugsum, hvernig við forgangsröðum í lífi okkar og af hverju. Ég vil læra um lífið, í stað þess að vera áhorfandi þess þegar það þýtur framhjá á meðan að ég er upptekin við að sinna öðru; lesa skólabækur og mæta í tíma og fyrirlestra.

Auðvitað finnst mér það enn áskorun að ná prófum og það gerist ekki af sjálfu sér frekar en neitt annað í henni veröld, og það er góð tilfinning að láta sér ganga vel. En af hverju ná framtíðaráhorf mín ekki lengra en það?

Er þetta bara lífið? Að sætta sig við orðinn hlut, og hætta að velta þessum spurningum svona endalaust fyrir sér. Taka mið út frá stöðunni í dag og leggja sig fram við að gera það besta úr henni. Ég trúi að það sé rétt.

Kannski er ég of frjáls og hef það of gott. Ég hef ekki fyrir neinum að sjá, hef ekki margt sem minnir mig á brauðstrit eða fáa úrslitakosti sem gerir það kannski oft að verkum að forgangsröðunin verður skýrari í hugum fólks. Það er erfitt að vera í erfiðri stöðu og vera settir úrslitakosti en það er líka erfitt að fara vel með frelsið.

Kannski skortir mig bara kjark. Kjark til að taka ábyrgð á framtíðaráformum. Stoppa við eitthvað eitt, sættast við þann farveg sem líf mitt er komið í og hætta að hafa aðra möguleika opna. Kannski verð ég að læra að taka öðruvísi áhættu. Hætta á að stefnan sem ég hef valið mér, sé sú stefna sem óhætt er að fylgja, án þess þó, að vita nákvæmlega hvert ferðinni er heitið.

Kannski hugsa ég svona af því að námið er og hefur verið mitt aðalviðfangsefni síðastliðin misseri -án þess þó að hægt sé að kalla það "tilgang lífsins" með góðu móti. Það vekur óneitanlega upp ýmsar spurningar.  Að ógleymdri þeirri staðreynd að 5. annar prófið nálgast nú óðfluga og þá er kannski skiljanlegt að þessar tilfinningar séu allar að brjótast um í brjóstinu. Einmitt þegar maður hefur mesta þörf fyrir ró og næði og einbeitningu. Træls.

En framtíðin ætti náttúrulega að vera tilgangurinn.

Dyggð felst í því að sjá tilgang með hverju því litla sem maður tekur sér fyrir hendur."

 ----------------------

En í dag er ég er búin að fatta það sem ég á að læra af þessu öllu saman. J
Ég á að læra að vera staðföst, virða þau verkefni sem ég tek mér fyrir hendur og leggja mig fram við að leysa þau vel. Það skiptir ekki öllu máli hver þessi verkefni eru, bara að maður geri sitt besta og gefist ekki upp.  

Það er tilgangurinn. 

Og það skiptir ekki máli hvenær maður fattar þessa litlu gullmola.. heldur hvort, ekki satt? J 

Mikið er mér létt J.  

Veriði sæl... og eins og ”gamall” vinur pabba sagði, og pabbi sagði við mig svo skemmtilega í kvöld, ...og guð gefi ykkur fulla ferð! 

Vel mælt.

Ó já, ó já.

Dagur er að kveldi kominn og ekki eins hátt risið á mér og fyrr í dag. Gekk upp og ofan að einbeita mér að lærdómnum eftir þessa miklu lífsupplifun sem ég fann fyrir í dag. Fór að hugsa ýmislegt um lífið og tilveruna og tilganginn með þessu öllu saman... Og já, auðvitað strákamálin flutu þar eitthvað með. Enda partur af lífinu, tilverunni og tilganginum með þessu öllu saman -svo sem.

Segi bara gengur vonandi betur á morgun. Bara vika eftir í þessum slag.
Góða nótt.

Það er eins og ég finni fyrir hjartanu - rétt undir húðinni. Og það þrengir sér út í brjóstkassann. Rétt eins og fyrstu sólargeislarnir á vorin fylla líkama og sál.

Kannist þið við þessa tilfinningu?

Það er eins og að vera ástfangin.

Og það á miðjum vetri!

Gaman að lífið skuli hafa þessi áhrif.